Mijn eerste ultra trail
Heb je ooit gehoord van de Barkley Marathons? Voor iedereen die het niet kent, even een korte uitleg. Het is een race waarvoor je je niet kunt inschrijven en waarin je vijf rondes loopt, met de klok mee en tegen de klok in, elke ronde wisselend, dag en nacht. Je krijgt maar één keer de kaart van het parcours te zien en daarna moet je zelf je weg vinden. De rondes zijn 26 mijl lang en samen hebben ze een hoogteverschil vergelijkbaar met het beklimmen van de Mount Everest. Er komt nog veel meer gekkigheid bij kijken, en het wordt het beste uitgelegd in de documentaire op Netflix. Toen ik die keek, werd ik steeds enthousiaster. Als ik toch eens een uitnodiging voor deze race zou krijgen… En toen waren er de Maasdal Marathons.
Een tijdje geleden deed ik mijn eerste trailrun van 16 kilkometer in de Zwitserse Alpen. De trails waren toch nog een beetje nieuw voor mij en op de weg was ik ook nog nooit verder geweest dan een marathon. Een ultra trok me in eerste instantie niet zo aan, want waarom ga je nog verder rennen dan een marathon? Tot er een trail georganiseerd werd genaamd de Maasdal Marathons. Met een concept dat leek op de Barkley kon ik daar simpelweg geen nee tegen zeggen, en ergens was ik toch ook wel nieuwsgierig naar hoe dat dan voelde, verder dan 42 kilometer hardlopen.
Ik zou samen met mijn collega Anton lopen en toen we ons inschreven, zou het parcours 55 kilometer lang zijn. Toen het parcours eenmaal was uitgezet, bleek het 56 km te zijn, en toen we het GPX-bestand kregen, bleek het 58,5 km te zijn. Maar wat maken een paar extra kilometers uit, dit zou leuk worden.
We zouden van een café in Horst naar een café in Afferden lopen, als een one-way trail. Op de ochtend van de race verzamelden we bij het finishcafé in Afferden en reden met de bus naar de start. Hoe langer de bus reed, hoe meer we beseften dat het een lange weg terug zou worden. Maar in plaats van zenuwachtig te worden, werd ik alleen maar enthousiaster.
Bij de start van een trail is er niet echt een startschot, maar meer een “3-2-1-GO!”, alleen was dat vandaag een beetje anders. Vandaag werd er een sigaret opgestoken, net als bij de Barkley Marathons. Voor sommigen klinkt dat misschien een beetje idioot, maar ik hou van dat soort gekke details, het zet meteen de toon voor de rest van de dag. We begonnen te lopen en na slechts vijf kilometer was ik al onder de indruk van de prachtige paden die ze voor ons waren uitgezocht. En het mooiste moest nog komen.
Er waren geen bordjes om ons te leiden, we liepen alleen op GPX en moesten boeken vinden met behulp van aanwijzingen die we bij de start kregen. Op een gegeven moment hoorde ik Anton zeggen: “Ik denk dat we verkeerd lopen” en ik kon niet meer stoppen met lachen. Ook al waren we niet echt verdwaald, gek als ik ben, vond ik het geweldig dat we de verkeerde kant op gingen en in ieder geval niet meer op het juiste pad liepen. Ook de boeken die we vonden hadden grappige titels en mijn favoriet was het sarcastische “Ik ook van jou”-boek dat we rond kilometer 50 vonden. Ook stonden er bordjes langs het parcours met teksten als “The end is near!”.
Omdat we bezig waren met navigeren, boeken zoeken en genieten van het uitzicht, voelde het niet alsof ik zoveel kilometers liep. Rond kilometer 30-35 begonnen mijn spieren wat stijf te worden, maar het werd niet erger. Voor iedereen die ooit de Vierdaagse van Nijmegen heeft gelopen: de “pijn” was vergelijkbaar met het einde van dag 3, waar je benen moe zijn maar je toch zonder al te veel moeite door kunt en nog een dag kunt lopen. Zolang je rustig aan doet en blijft eten en drinken onderweg, kun je bijna eindeloos blijven lopen.
Na een paar uur plezier en rennen kwamen we bij de finish. Maar dat was natuurlijk niet echt de finish. Het was tijd om te beslissen of we een ereronde wilden doen. We hadden het erover gehad, want we wisten dat dit eraan zat te komen, maar als je er eenmaal bent kun je gewoon niet weigeren. Dus daar gingen we, nog eens 5-6 kilometer om twee boeken te vinden.
In totaal liepen we die dag ongeveer 65 kilometer en ik kon niet stoppen met glimlachen. Mijn eerste ultra-trail was een groot succes en ook dit smaakte weer naar meer!
